Leven is lijden, en dat is onomstotelijk

Ons leven is, hoezeer men het daar ook niet mee eens is – en dat komt zeer waarschijnlijk door onze ‘optimism bias’, een sterke voorkeur naar ras-optimisme; een afwijking der natuur, onomstotelijk een en al lijden. We lijden meer dan we geluk hebben, dat is zeker. Ja, ook zij die heel veel geluk hebben, hier ergens in dit betekenisloze wereldje draaiend om de zon in dit net zo betekenisloze heelal waarvan we heel veel nog niet weten. Men zegt immers niet voor niets dat je van de kleine momenten moet genieten. Wie jankend ter wereld komt zal later bovendien onvermijdelijk pijn hebben, en in crises als existentiële belanden als het zichzelf de vragen des levens stelt, enzovoort. Dat is nu eenmaal zo en dat feit kunnen we moeilijk blijven ontkennen zoals de meeste van ons nu doen. En dat laatste moet een keer afgelopen zijn.

Vooral het crue feit dat het leven tijdelijk is, we in andere woorden geen eindbestemming hebben wat ons bestaan zinloos maakt, en we, naarmate we ouder worden, in gezondheid beetje bij beetje aftakelen om nog vóórdat het doek definitief is gevallen weg te kwijnen in een verzorgingstehuis, achter de geraniums, de dood een definitief einde inluidt, inclusief het gegeven dat alles eindig is, ja, ook alle inspanningen die we hebben gedaan om er iets van te maken, is onder andere één van de vele argumenten vóór deze stelling. Nog een reden is dat iemand gedurende zijn lijdensweg geliefden zal zien sterven en daardoor afscheid van ze moet nemen, zij het doordat diegene eerder doodgaat. Waar een ander dankzij ras-optimisme en ijdele hoop zichzelf voor de gek probeert te houden met zinloze, ja zinloze, – net als het leven en alles wat er om je heen is – kreten als: ‘Alles komt goed’, ook al heeft de geschiedenis keer op keer aan getoond dat dat niet zo is; álles komt goed. Heus. Echt waar.

Eigenlijk zouden we allemaal eens zelfmoord moeten overwegen. Niet om dat idee te entertainen – nee, absoluut niet, ik ben niet gek, maar om er over na te gaan denken. Ja, het ontneemt de enige zekerheid in je leven, namelijk het absurde (de zinloosheid van het leven). Maar dan nog. Er is eigenlijk geen enkele reden om het níét te doen – dood gaan we allemaal toch. En in de dood is er geen tijd en ruimte meer, en weten we niets meer af van dit helse aardse bestaan, waar dagelijks miljarden stervelingen zinloze dingen doen, ook al heeft dat geen nut.

Nu denk je misschien: oké, dat kan wel zo zijn, maar dan nog zou ik meer geluk kunnen ervaren dan ongeluk als ik eenmaal daar op mijn sterfbed het balans aan het opmaken ben, realiserend dat mijn bestaan enkel en alleen zich hier op aarde heeft afgespeeld en dat ik zoveel meer had willen doen. Het is ook nooit echt af. Inderdaad, dat kan. Dat zou kunnen. Maar voor de meeste mensen is dat niet zo. Daarom is leven lijden. En zodra we dat eindelijk eens geaccepteerd hebben, is het tijd om de waarde van de mens te heroverwegen. Opdat we met zijn allen er een onvergetelijke tijd van maken, hoe zwaar het in feite ook is.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Opinie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *