Waar eindigt het recht op leven en begint het recht op niet-bestaan?

Abortus wordt door bepaalde groeperingen gezien als moord, waaronder die van christelijke/religieuze signatuur. Je ontneemt er immers een leven mee, wellicht die van een toekomstig arts die kanker geneest, zo is de gedachte. Maar is dat wel zo? Waar eindigt het recht op leven en begint het recht op niet-bestaan? Dat probeer ik hier te verklaren. Om te beginnen is het onmogelijk te voorspellen hoe het leven van iemand eruit gaat zien. Ja, zelfs als blijkt dat het syndroom van Down heeft, of niet lang te leven. In dat geval zou je kunnen redeneren dat abortus de meest verstandigste, veiligste en neutrale keuze is indien een vrouw tot deze (weloverwogen) beslissing overgaat. Niets wijst erop dat mensen voor de lol abortus plegen, alhoewel dat niet eens per se dé reden hiervoor hoeft te zijn. Een mensenleven is pas iets waard als het bewust is van zichzelf. Je kan niet met droge ogen beweren pro-choice te zijn als je dit niet onderstreept. Dat zou paradoxaal zijn. ‘Baas in eigen buik’, vinden activisten. Gelijk hebben ze.

Een mensenleven wordt door radicale abortustegenstanders (de pro-life beweging) gezien als ‘het heilige graal’, waardoor het voortijdig stoppen van een geboorte de facto moord is. Onzin. Een moord wordt gepleegd vanuit een barbaars motief, abortus niet. Sterker nog: Het nooit-geboren kind is er mee geholpen. Het had anders onnodig geleden, terwijl dat hierdoor dus is voorkomen. Als tegenreactie geven ze het volgende: ‘Het kan altijd zelf nog beslissen een eind te maken aan het leven.’ Klopt, dat is zeker waar. Maar nogmaals, dat zou niet de bedoeling moeten zijn. Lijden moet daar waar nodig voorkomen worden, hebben we met z’n allen afgesproken. Abortus is en blijft daarbij dus de meest realistische afweging.

Het ligt er eigenlijk maar net aan hoe je naar het (mensen-)leven kijkt. Het leven die is ‘weggenomen’ heeft nooit plaats gevonden. Alle argumenten, vóór of tégen, zijn gebaseerd op aannames. Het meest neutrale, verstandigste én veiligste keuze is in mijn optiek dan abortus, met daarbij in het achterhoofd dat de drager deze beslissing wel heeft overwogen — stel je voor dat de persoon in kwestie, waar het uiteindelijk allemaal om draait, niet geboren had willen worden. Daar moet je toch niet aan denken?

In andere woorden: Abortus is niet goed of fout. Dat is mijn conclusie en daarmee zult u het moeten doen.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Opinie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *