Het lied ‘Take Me To Church’ is hedendaags nog altijd een zeer belangrijk werk in het eindeloos durende gevecht tegen religie

De Ierse muzikant Andrew Hozier-Byrne bracht een paar maanden voor de kerst van 2013 het indrukwekkende nummer Take Me To Church uit met daarin de boodschap dat de kerk nooit en te nimmer mensen mogen kleineren. Het werd een hit in heel veel landen—en terecht. Geboorteland Ierland is grotendeels katholiek, daar werd dan ook de inspiratie voor het activistische lied vandaan gehaald en de reden. Toenmalig RTL Late Night-presentator Humberto Tan, groot fan van het nummer, vroeg de zanger al naar de betekenis van een refrein toen er daar in dat programma mee opgetreden werd, onder toeziend oog van een paar honderd bevoorrechte mensen. Dat gaat over de regels die de kerk hanteert, over wat in hun ogen – die van God – een zonde is, en dat de hoofdpersoon dat verbroken heeft en het messlijpen kan beginnen als er wordt gevraagd dat te ‘verklikken’ (of beter gezegd: dat ‘op te biechten’). De uitleg was kort en bondig: een organisatie zoals de kerk beoordeeld mensen op hun seksualiteit (en seksleven), etniciteit, et cetera om ze bijeen te houden, om ze angstig te houden. Dat idee, dat gegeven, dat stak hem zo erg dat het erin moest. In het verhaal. Tégen de onverdraagzaamheid van religie die de wereld aantoonbaar slechter heeft gemaakt.

‘ll tell you my sins so you can sharpen your knife

Het is vandaag Stille Zaterdag. De kerkklokken luiden niet, het is de dag van bezinning: waarover, daarover tast men in het duister. Misschien wel daarover: het duister. De reden om een religie te belijden, de angst voor hetgeen wat we niet weten, namelijk de dood. Laat dat laatste nu iets zijn waar de kruistochten voor hebben gezorgd. Honderdduizenden doden, alleen maar omdat ze niet hun geloof aanhingen. Bespottelijk. Schandelijk. Ongelooflijk.

Door de eeuwen heen heeft religie, met name het christendom, voor zoveel ellende gezorgd in de wereld. Het heeft mensen die volgens hen onzedelijk zijn hun enige leven geruïneerd, de angst bij hun eigen mensen ingeboezemd dat als ze niet volgens de wetten van God zouden leven, ze in een een fictieve plaats zoals de hel terecht zouden komen, enzovoort. Ook is de wetenschap dankzij de alwetende erg laat op gang gekomen. Het wordt een keer tijd dat we allemaal gaan accepteren dat ons leven puur op toevalligheden berust, dat er geen enkel bovennatuurlijk wezen aan te pas is gekomen, dat we meer lijden dan geluk hebben en dat de ‘heilige boeken’ alleen maar haat, verderf en wreedheid zaaien. Jij bestaat niet, het is een illusie, een voorstelling van je hersenen. Deal with it.

We hebben twee oplossingen voor het lijden: of we stoppen ermee als soort en sterven uit, óf we vestigen onze hoop op de technologie. ,,Eigenlijk zijn we moreel verschuldigd om het heelal op te blazen, zo vindt Von Hartmann. Schopenhauer was van mening dat een geboortestop meer dan voldoende is, maar eerstgenoemde wil hiermee voorkomen dat er dan nog steeds wezens komen en gaan die bewust zijn van zichzelf.”

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Opinie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *